Harvey Nash Gent
Only the strong survive
Geplaatst op 26-05-2021

Meest strategische move om met iets aan te vangen is bij het begin starten... vandaag doe ik het anders! Groot nieuws, alle efforts op een stokje, massa’s zweet in een emmerke: the final countdown in de Harvey Nash World Games! Een race tegen de klok die uitgemond is in een landenstrijd tegen onze Nederlandse noorderburen (die niet vies bleken van wat mollenstreken... foei). Victorie voor België, de dapperste onder de Galliërs, eens te meer gebleken dat wij kunnen presteren onder druk en de extra mijl sporten waar nodig! 6379 kilometer zijn wij samen voluit gegaan, de extra 2000 pond (ja onze groep zit met HQ in UK) uit de groepspot is voor ons! Of toch voor ons goede doel uiteraard.

Mijn eigen steentje bleek – zonder stoefen – een uit de kluiten gewassen menhir: een all-in fietsweekend! Met de vaste fietsbuddies werd Lille (in de stille kempen) aangeduid als de te volgen richting. Langsheen de meanders van de Schelde en de Rupel bolden we 155 kilometer over de Vlaamsche asfalt. Stralende zon, slechts 1 platte band en een moraal die pas de laatste 20 kilometer een beetje zoek was, ronduit een succes. What goes up must go down, de terugweg... kilometers die net iets meer doorzettingsvermogen kosten. Het pestgedrag van de weergoden heeft ons doorweekt en volledig misleid door af en toe wat stralen zon te tonen om dan weer genadeloos los te gaan: wind op kop, slagregen en hier en daar een bliksemschicht. Dit was afzien met de grote A, only the strong survive, 105 kilometer later veilig thuis gekomen.

Verlengde weekends, daar ben ik dezer dagen goed in: zowel om ze in te plannen als ze te beleven. Gisteren nog een extra dagje aangebreid en na de wielertour de Bourgondische toer opgegaan en zoals van mij verwacht wordt voluit gegaan. Onder het motto: als je iets doet, doe het dan goed. Klokslag 1 begonnen met een lunch (de basis), aperitieven vanaf een uur of 3 in de Planck – ‘den boot’ tegenover de Kinepolis, kernwoorden daar: mojito en portie kaas – vervolgens richting de Patrick Foley’s voor het stevigere werk (burgers en Tripel Karmeliet). Ja en de dag nadien heb je een beetje verlies... een beetje spijt... maar al een geluk dat de terrassen om tien uur sluiten vandaag de dag.

Het lijkt soms alsof er alleen maar verlof is in mei. Toch even deze perceptie bijsturen, want al die nieuwe energie wordt mooi gekanaliseerd en ingezet op de business. Maar eerlijk is eerlijk (en zo ben ik), mijn eigen winkel loopt niet zoals ik het zou willen op dit moment. Kandidaten die op zich laten wachten, die hun staart intrekken of nog erger die helemaal niet reageren (‘ghosten’ in het jargon), zo gaat dat hier niet lukken natuurlijk. Bon, daar is niets meer aan te doen behalve hard work, en volgende week heb ik een hele fulltime week om daar verandering in te brengen.

Watch me! Kom slim, je zal wel zien, blik op oneindig en neus in de lucht, here I come. En de come back is voor volgende week!