Harvey Nash Gent
Déjà vu
Geplaatst op 04-11-2020

Back to the reality of 28 april 2020 – onze eerste blog wordt de wereld ingestuurd vanuit een lockdownpositie – 4 november patat, het is weer zover: copy paste... back to online reality.

Versie 2.0, en te weten dat we dit aan onszelve, de mensch te wijten hebben, want een glazen bol hadden we hier echt niet voor nodig, virologische profeten prediken dit al maanden... absolutie voor zij die flagrant zondigden tegen alle Corona regels in, verheven boven het algemene welzijn en aanbidders van de eigen goesting. Maar dat is praat voor de vaak, we are in this together. En de fond is dezelfde: samen geraken we hierdoor en ik zit weer ‘in mijn kot’ het beste van mijzelf te geven.

En vanuit mijn kot wil ik alleen maar positieve vibes uitzenden, onder het motto: een glimlach geven is ene krijgen!

Vreemde bizz buzz wel vorige week: gonzende lockdown noises maakten dat er weinig tijd was om knopen door te hakken, iedereen was de position switch aan het voorbereiden... maar ik ben blijven connecteren met HR Project Managers en vond een Customer Service Parel waarvoor ik dedicated op zoek ga naar de meest geschikte oester in ons klantenbestand!

Voor ik het wist was het donderdagavond, lang weekend voor mij. Op vrijdagmorgen onder lichte druk nog een online gathering met de collega’s Gent-Brussel toegezegd. Met slaapogen en mijn haar nog wat naar alle windstreken, tja 9 uur ’s ochtends op een vrije dag en bottom line: ik was er wel hé... Wake-upcall, vooruitblik op einde van het jaar en reality check naar 2021: dit wordt zonder twijfel hard labeur! Maar we kruipen niet een hoekje, we kiezen voor een centerpositie en gaan voor de frontale aanpak, teamwork!

En nu even een sereen moment van ingetogenheid en zo (heads-up, er komt straks nog een aan): er was nog iets extra, een surprise, iets dat ik niet wist... voor mij dan nog... pal in de bloemen gezet in het zicht van iedereen, was meteen klaarwakker. WOW echt collega’s, dat doet me goed hoor, dat komt binnen bij deze grote jongen. Blij dat jullie in mijn team zitten!

Met dit gevoel op zak heb ik het outdoor weekend ingezet met mijn wandelclubje (Jana en mijzelf, ja ja collega’s lach maar). Vrijdag 8 kilometer, zaterdag dikke 12, maandag opnieuw bijna 7, we are good busy. Zondag 1 november, blijft een mistige dag in onze familie en in het bijzonder voor één van mijn trouwste lezers: mijn Meter lief. De dag waarop ze haar man moest afgeven, fysiek waren we niet samen, maar ik heb aan je gedacht, met heel mijn hart.

Ik ga afsluiten zoals ik begonnen ben: blijf in uw kot maar be connected and stay tuned, meer dan ooit! We moeten er zijn voor elkaar, virtual pat on the back, hashtagSamenZijnWeSterk, en vergeet niet: de dappersten der Galliërs dat zijn wij smiley

PS: Net binnengelopen newsflash: mijn fiets is er! Ik moet gaan (fietsen)!