Harvey Nash Gent
Het goeie leven binnen veilige afstand
Geplaatst op 23-06-2020

Het is weer dinsdag, blogdag! De Ardense bossen zijn ondertussen terug ingeruild voor het pittoreske Gent. Tijd om er weer in te vliegen.
 

Vorige week had een hoog eerste schooldaggehalte: de langverwachte terugkeer naar de buro werd donderdag realiteit. Ook al was het alleen Vibe en ik, toch had ik een onverklaarbare kriebel in mijn buik. Exact 97 dagen, zo lang was het geleden. Centraal op mijn buro: een uit de kluit gewassen pot alcoholgel waarmee ik zelfs tijdens een tweede en derde besmettingsgolf safe zit, alsook 2 herbruikbare mondmaskers, merci Harvey Nash! Even wennen zo terug fysiek bij elkaar, met volle bewustzijn ervaren wie waar zit, de meters zorgvuldig afgestapt en afgebakend.
 

Na 5 minuten wennen, vol overgave verder op zoek naar die talenknobbel Spaans-Duits voor de Store Operations rol, alert zijn voor alles wat beweegt binnen the life of finance en de world of construction. Variatie troef: https://harveynash.gent/vacatures.
 

We gaan niet zeveren: onze sector is zwaar geïmpacteerd. Key is: keihard werken voor peanuts, positief zijn en ons stinkende best doen met veel tandjes bij. Focussen verleggen en communiceren met de wereld, zoals de boodschap van vorige week naar onze klanten toe: vergeet niet dat we niet alleen inzetten op vaste jobs, ook freelance is onze core! Probeer ons uit!
 

Ook na de uren drukke tijden: deze Bourgondiër blijft de horeca steunen. We moeten niet altijd een reden hebben om op restaurant te gaan, maar wij hadden dat wel: 1 jaar samen! Tête à tête bij Mémé Gusta: garnaal- of kaaskroketten, steak tartaar en als kers op de taart een dikke dame blanche, ja Jana en ik wij weten wat lekker is. De avond werd afgesloten op het terras van – surprise surprise – de Trollekelder met m’n beste vrienden, het is nu pas dat ik besef dat ik ze echt gemist heb. Allemaal goed en wel skype en co, maar niets boven the real deal... Grappig om te zien hoe die kleine typische trekjes van iedereen weer binnen beeld vallen.
 

Zaterdag verder het Bourgondisch leven geleid bij de schoonfamilie en zondag focus op onze verhuis. Het begint er meer en meer uit te zien als onze thuis. Onze geadopteerde plantjes kregen al spontaan een naam van Jana (Mini One, Purple, Vetje...), ik denk dat dat iets is dat alleen vrouwen onder elkaar begrijpen, ik ga er niet verder bij nadenken. Een passie voor schilderen ga ik nooit ontwikkelen, dus zeer goed dat dat ook weer gepasseerd is. Het eindresultaat gaan we snel ontdekken...spannend! Volgende week meer inside information. Have a great week, be positive, en vooral be safe altijd en overal, meer dan ooit! Tot dan!